Meta-Pixel
Stilisierte Weltkugel als Symbol für die Sprachauswahl Stilisierte Lupe als Symbol für die Suche

Magia, gry o władzę i odwaga, by pójść własną drogą - Gildia Teatralna Louisenlund podjęła się w tym roku szkolnym czegoś wielkiego: Krabat. Mroczna opowieść o osieroconym chłopcu, który zostaje uwikłany w złowrogi młyn, zamieniła się w porywający wieczór teatralny pełen emocji, napięcia i mocnych występów.

Od samego początku było jasne, że nie chodzi tylko o magię, ale o decyzje, wewnętrzne zmagania i dorastanie. Jakob van der Lip był przekonujący w głównej roli Krabata z doskonałym wyczuciem wewnętrznego zamieszania swojej postaci. Czasami ciekawy, czasami pełen wątpliwości, czasami odważny - zabrał nas ze sobą w podróż przez świat, w którym nic nie jest takie, jak się wydaje.

Jakob van der Lip w roli Krabata

Sceną - oszczędną, symboliczną, niemal jałową - był młyn w Koselbruch. Nie rządził tu zwykły młynarz, ale mistrz - Doreen Malena Lißner błyszczała w tej roli zimnym autorytetem i uwodzicielską energią. Dała do zrozumienia, jak łatwo młodzi ludzie mogą zostać oszołomieni, gdy oferuje im się pozornie proste rozwiązania złożonych problemów.

Ale zespół wokół niej również ożywił młyn w Koselbruch: Lucia Wiederhold jako Tonda wniosła do swojej roli wzruszający spokój i głębię.
Ella Nau jako Jura zapewniła wspaniałe momenty między powagą a humorem dzięki swojemu bezpośredniemu sposobowi bycia. Renke Hattendorf jako Lyschka, a także Mara Angelè, Felicitas Kuba i Christoph von Rodbertus wspaniale wpasowali się w gęstą sieć tej historii.

Hanna Pistor jako Kantorka również była prawdziwą atrakcją. Była promykiem nadziei, głosem, który nie musiał być głośny, by być silny. W jej obecności było coś uspokajającego - pokazała nam, że istnieje inny rodzaj siły: cichy, szczery i wyraźny.

Za kulisami Till-Luis Eickelberg, Kieron Klinge i Johann van der Lip stworzyli odpowiednią atmosferę. Oświetlenie, dźwięk, wyczucie czasu - wszystko było w sam raz. Scena była minimalistyczna, ale skuteczna. W sam raz dla tej gęstej, niemal symbolicznej historii.

Produkcja Jana Patricka Faatza i Sinji Trotter była odważna. Nie wystawili Krabata jako czystej bajki, ale jako zwierciadło naszych czasów. W końcu kto nie dostrzega pokusy dostosowania się? Pragnienia, by szybko odnieść sukces, nawet jeśli trzeba w tym celu zrezygnować z części siebie? Historia Krabata przypomniała nam, jak ważne jest słuchanie siebie - i jak bardzo czasami potrzebujemy innych, aby naprawdę podążać tą ścieżką.

Na koniec rozległy się gromkie brawa - i całkiem słusznie. Ponieważ to, co gildia teatralna wniosła na scenę, było czymś więcej niż tylko szkolnym przedstawieniem. To była mocna sztuka z mocnymi uczniami, pełna serca, umysłu i głębi. Dziękuję wszystkim, dzięki którym ten projekt był możliwy - na scenie, przed nią i za nią. To nie był tylko teatr. Poruszyliście ludzi.